donderdag 21 september - mare ionio

vandaag een relaxed dagje aan zee, heel kort in zee en savonds in de marina bij de zee.

na een nacht met heftige plensbuien, scheen de zon smorgens weer volop en was de wind een stuk afgenomen, dus na een veel te zoet ontbijt besloten we eens te kijken hoe warm te zee hier is.

nou dat ging maar .. toch maar niet al te diep er ingegaan, want met al die rollende steentjes...

dat loopt niet erg prettig. het strand hadden we vrijwel voor ons alleen, kilometers links en rechts zover als we konden kijken. dus maar ff van het strand en de zee genoten en kiezelsteentjes bewonderd,

we zijn immers op vakantie en moeten ook aan onze bruine huid werken!

aan het einde van de dag richting de marina met de bombardieri familie : vincenzo, giusy, annamaria en carola

en carola werd gelijk dikke vriendjes met toffie!

woensdag 20 september - roccella ionica

ons ontbijt was weer echt italiaans, hoewel er wel wat stokbrood, kaas en proscuito bij was deze keer, maar ook zoete croissants en taartpunten uiteraard en ... dat was niet alles we kregen ook nog een zoet toetje na het ontbijt (een soort cassata puddinkje en een bavarois achtig iets). 

vanochtend was het te koud om in zee te zwemmen door een wel erg harde wind, dus dat programmapunt is geschrapt en wordt uitgesteld tot morgen!

 

daarna zijn we naar de marina gereden om eens te zien wat daar zoal veranderd is.

niet erg veel blijkt, er kan nu ook diezel getankt worden en er is een kruidenierswinkeltje gekomen.

en het aantal aan de ketting gelegde boten is heel wat meer dan zo'n 15 jaar geleden,

maar naar we begrepen hebben is -na afspraken (geld) met libie- het aantal in roccella aangekomen vluchtelingen van 200 per dag nu drastisch gedaald!

9 van de 10 mensen die we op een fiets voorbij zien komen is een diepzwarte man, kennelijk een vluchteling uit afrika denken we dan. ook zagen we gisteren ergens in een dorpje een syrische familie uit een huis naar buiten komen. tja je hoort er niet veel over maar het moeten gigantische aantallen mensen zijn, die hier als vluchteling zijn binnengekomen de laatste tientalle jaren!

aan het einde van de middag is giusy (de vrouw van onze italiaanse advocaat vincenzo) samen met haar oudste dochter annamaria langs gekomen en hebben we gezellig op ons terras wat zitten babbelen en afgesproken morgen allemaal tesamen te gaan eten.

donkere wolken trekken zich boven ons samen, maar gelukkig geen regen, alleen wat frisser nu.

dus we zullen toch iets warmers moeten aantrekken als we ergens willen gaan eten vanavond...

dinsdag 19 september calabrie

na weer een echt italiaans ontbijtje met eigengemaakt jams (gember en citrusvruchten) en een eigengemaakte erg lekkere vruchten/noten cake nemen we afscheid van de italiaanse broer en zus die deze agriturismo runnen en gaan we op weg verder zuidwaards.

hoewel er vandaag voor het eerst wat wolken waren bleef het weer warm en waren we blij als er zo nu en dan een verfrissend windje was.

in catanzaro lido aten we rond lunchtijd overheerlijke pizza's met een rose wijntje erbij en toen zaten we eigenlijk al vol genoeg voor de verdere dag...

langszaam verder rijdend langs steeds bekender wordende wegen, bereiken we gioiosa ionica dat net ten Z naast roccella ionica ligt. ons motel ligt direct bij het strand, wat er nu al erg verlaten bijligt. 

we verblijven hier 3 nachten in een ruime kamer met een koelkastje en een terras in de tuin.

 

na een boulevard wandeling (voor een strand wandeling was het te donker zo zonder maan), zitten we nog wat te ipadden op ons terras voordat we er maar weer eens vroeg induiken vanavond.

waar worden we toch zo moe van???

maandag 18 september agrarische dag / funghimania

alle spulletjes weer ingepakt want we gaan trulloland verlaten en verder trekken over het platteland van puglia naar het zuiden. het weer is nog steeds mooi, maar de temperatuur komt vandaag niet vaak meer boven de 25 graden.

de trulli rondom ons nemen snel af maar nog wel zien we de eerste uren overal muurtjes naast de weg en tussen de velden van dezelfde op elkaar gestapelde stenen.

en de boeren maken het land klaar voor een volgende partij groente, want er wordt druk gemest wat duidelijk te ruiken is.

wat onze calabrese vrienden altijd zeggen is vandaag ook weer duidelijk : rome gebruikt het belastinggeld zelden voor verbetering van de wegen in het zuiden, overal lappendekens van gedeeltelijk gerepareerde wegen met veel gaten en oneffenheden.

regelmatig staan er snelheidsborden van 50 of 30km omdat er zulke kuilen in de weg zitten, dat veel harder rijden gevaarlijk zou zijn!

en dat is gedeeltelijk ook zo op de ss106 de hoofdweg van de hak van de laars van italie naar de teen in reggio calabria, alleen aan de westkant van het italiaanse schiereiland is een goede tolweg.

onze eerste halte is bij de boerderij van de biasi, een champignon kwekerij die ook een internet postorder bedrijf bezit onder de naam funghitalia, in castellaneta.

eerst stoppen we bij een aantal hallen waar vrachtwagens laden en lossen, bij het bord funghitalia, die sturen ons door naar het kantoor van donato de biasi, waar we ook wat kant en klare 4kilo champignon pakken (met substraat en compost) zien staan, waar we worden rondgeleid door een van de bazen zelf : een vriendelijke jongedame fausta de biasi, die werkelijk erg veel moeite doet om ons te woord te staan en van alles te laten zien.

ze neemt ons mee naar de een paar km verderop gelegen champignon kwekerij.

een groot stuk land met meerdere silo's erop en in eentje bekijken we hoe bovenop die champignonpakken langszaam cardoncello, een plaatselijke kleinere zwamsoort, groeien en hier zien we ook hun tweede soort champignons, een echte grote oesterzwam, die groeit uit openingen van 20kilo pakken.

die grote pakken kunnen we niet kopen en meenemen, want die gaan direct onderweg beginnen en kunnen niet een paar weken wachten, maar de kleinere pakken kunnen dat waarschijnlijk wel, dus we kopen er daarvan maar drie.

dan verder langs landerijen, boerderijen en pas bemeste velden, waarna we halverwege toch maar verdergaan op de "snelweg" de ss106, anders schieten we niet erg op! en zo zien we tenminste weer de mare ionio oftewel de ionische zee.

we lunchen onderweg met de druiven die leonardo onze trullo gastheer ons bij het ontbijt gegeven had en wat plaatselijke specialiteiten in een wegrestaurannetje in het plaatsje roseto.

om half zes arriveren we bij cariati, waar de agriturismo, een olijven boerderij die ook een soort bed en breakfast heeft, zich bevindt waar we vannacht willen overnachten :

agriturismo la grande gelso oftewel de grote moerbijboom.

niemand aanwezig want het hoofdseizoen is kennelijk alweer voorbij, maar na een telefoontje begrijpen we dat er over 5 minuten iemand zal komen. wederom een italiaan die geen woord engels spreekt, maar we redden ons wel, hoogdravende gesprekken hoeven we immers niet te voeren.

na registratie van onze gegevens in de computer verdwijnt deze heer weer en wenst ons een prettige nacht en tot morgen. het hele bedrijf is leeg alleen wij lopen er nu rond...

we besluiten vanavond te proberen al onze restjes en fruit op te maken en toch maar niet de benissima pizza van het restaurant van pedro in het dorp te gaan opzoeken. ook toffie is blij met dit besluit, hij rent rondjes en rolt door het gras, zeker blij dat er vandaag niet meer in een auto gezeten hoeft te worden ...

zondag 17 september trullimania

eerst nog wat toelichting op de trulli.

meerdere honderden jaren geleden onstonden de eerste trullı; eerst de allerkleinste, bestaande uit een ronde conische vorm, vervaardigd door allemaal stenen los op elkaar te leggen, met een diameter van minder dan een meter, die als cisterne, waterreservoir, gebruikt werd.

daarna kwamen de iets grotere trulli voor het vee en als opslagruimte en de grootste met een diameter van haast 2,5 meter als daglonershuisje voor de families die op het land werkten.

de stenen zijn van zandsteen, die eerst geel is en later verweerd tot grijs.

de laatste honderd jaar worden er ook trulli als gewone woonhuizen en zelfs kerken gebouwd, 

eerst door 2 ronde trulli op een vierkante onderbouw samen te voegen en daarna in allerlei soorten van varianten.

de verschillende vormen van ornamenten bovenop een trullo, zijn het specifieke kenmerk van de trullo bouwer.

vandaag op deze zondag wordt het een relaxte dag want we blijven nog een nachtje hier in onze prive trullo in coreggia en het is nog steeds behoorlijk warm, dus we gaan pas rond 4 uur een rondje rijden als het wat afgekoeld is.

eerst naar het autovrije centrum van alberobello waar veel trulli, toeristen en winkeltjes zijn.

we kijken wat rond, kopen wat souveniers en maken veel foto's.

dan verder naar locorotondo een stadje boven op een heuvel met een ronde binnenstad en ook nog aardig wat trulli met wat andere architectonische bijzonderheden. naast de agora, die als markt en parkeerterrein gebruikt wordt, drinken we een kopje koffie.

dan naar het volgende stadje martina franca, dat nog weer wat groter is en weer andere meer barokke gebouwen bevat.

net voor het donker wordt komen we terug bij onze eigen trullo. we eten vanavond thuis, gisteren was het eten lekker maar vooral al die antipasti waren wel erg veel en de beroemde zelfgemaakte pasta van dit gebied ook wel erg machtig.

zaterdag 16 september : italie

onze ferry deed er wat langer over dan we eerst gedacht hadden, maar gelukkig want daardoor konden we op een normale tijd opstaan, douchen en ontbijten.

rond 9:30 liepen we de haven van bari binnen, waarna we nog lang moesten wachten, eerst op alle andere (vracht)autos die de ferry moesten verlaten en daarna nog ruim een half uur om het haven terrein te kunnen verlaten.

 

maar even na 11:00 reden we eerst wat door bari, met nog flink wat aardige oudere gebouwen (veel theaters en opera's viel ons op) maar veelal slecht onderhouden en daarna zuidwaards langs de kust, waar veel mensen zich in en naast de zee bevonden.

in torre di bari (een beetje rommelig voorstadje van bari, met meer rots dan (bejaarden) strand) hielden we onze eerste koffie met bosvruchten cheesecake stop in een soort strandtent.

 daarna verder naar polignano, niet naar het chique en dure restaurant in de rotsen aan zee, maar lopend door het oude stadje,  een mooi onderhouden oud italiaans burgstadje, boven op de rotsen naast een klif/canyon aan zee. ook hier spartelde iedereen in het water.

 dan verder langs de zee naar het plaatsje monopoli, waar we in de antico storico (oude binnenstad) ons eerste italiaanse ijsje gegeten hebben (een gelato met pistacchio en caffe smaak).

dan een eindje landinwaards naar alberobello gereden door een toscaans achtig landschap met aan het einde een weg die ze de zona trulli noemden, een soort romantische strasse maar dan vol met oude en nieuwe trulli.

 

aangekomen bij la civetta, stond de tuinpoort wel open, maar er was niemand, dus ff wachten tot de opgebelde eigenaar kwam (ook hij sprak zoals de meeste zuid italianen die we kennen nauwelijks engels ...) en hij vertelde dat ons huisje (met patio, keukentje en 1 slaapkamer) niet beschikbaar was, maar dat we maar met hem mee moesten rijden, of beter gezegd : achter hem aan.

 een eindje verder, een beetje buitenaf, op een heel rustig plekje tussen de olijven boomgaarden, stond een tweelingtrulli, eentje voor permanente bewoning door mensen die er nu niet zijn, en eentje voor ons.

 

een fantastisch groot huisje met zit en eetkamer en 2 slaapkamers en een heerlijk plaatsje voor de deur met een fris windje vanaf het land.

vrijdag 15 september

vandaag  is voor nu de laatste dag in griekenland en hebben we royaal de tijd om alles relaxed te doen.

 

eerst een lekker voornamelijk door de eigenaresse zelf gemaakt ontbijt (ingelegde tomaatjes, koekjes, börek, olijven, rozijnenbrood en een eitje zonder stempel...) samen met de andere pension gasten, hoofdzakelijk engelsen. onze buren waren ook met een hondje onderweg van hun zomerhuis op symi naar engeland, zij kwamen ook van pireus en wilden via patras (naar ancona) verder reizen.

maar na het ontbijt eerst nog een kopje koffie op ons balkon.

 

dan gedeeltelijk wel en gedeeltelijk niet over de olympia odos (E65) die nu eindelijk haast af is, langs de zee van korinthe en allerlei plaatsjes met meest vakantie woningen en ... met een lidl om onze voorraad mensen en honden eten aan te vullen, naar patras.

 

eerst nog langs rio dat aan deze kant van de brug naar het N ligt, met de resten van een oud fort aan de voet van de brug (aan de overzijde van de brug) ligt het fort antirio, dat mooi gerestaureerd is).

 

dan in patras eerst langs de oude ferry haven, waar we onze boot de superfast I zagen liggen, maar die daar kennelijk alleen maar lag te wachten tot hij verder kon varen, naar de nieuwe ferryhaven ten W van de stad en daar eerst onze ferry tickets voor de komende ferry reizen met superfast en bluestar afgehaald.

op het haventerrein komen regelmatig donkerhuidige mannen voorbij gerend en klinken er sirenes van rondrijdende politie. kennelijk mensen die stiekem proberen met iemand mee te komen op een ferry naar italie..

en dan wachten bij de terminal van superfast tot de ferry naar ancona (de superfast XI) vol en weg is,

want daarna zou onze boot hierheen kunnen komen en aanleggen.

coşkun kan zich nog nuttig maken door mensen die steeds maar braaf naast ons parkeren en beginnen te wachten, naar hun klaarliggende ferry naar ancona te sturen.

dan blijkt dat onze ferry toch ook maar ergens hierheen erbij komt, en dat er niet op de superfast XI gewacht gaat worden, dus iedereen springt snel in zijn auto en rijdt het stukje naar het einde van deze nieuwe haven.

 

dan kunnen we al snel binnenrijden en vele trappen omhoog klimmen, want onze auto staat helemaal beneden op verdieping 1 en onze hut is op verdieping 6, nou ja 1 verdieping kunnen we met een lift en 2 verdiepingen met een roltrap, maar daar mag toffie uit veiligheids overwegingen niet gebruik van maken, dus dat wordt naast onze bagage toffie ook nog dragen...

maar dan zijn we gearriveerd, snel eea uitpakken en met een wijntje en wat nootjes op het achterdek (ons balkon) genieten en kijken hoe we wegvaren, hoe griekenland, patras en de brug bij rio in de nevelen verdwijnt. 

er zit een behoorlijk donker type vlak bij ons op het achterdek met een aantal tasjes : zou het toch een vluchteling gelukt zijn om met deze ferry mee te komen?